Enige tijd geleden bezocht Corrie Muns met de WensAmbulance Hardenberg het Namenmonument.
Corrie Muns was daar samen met haar partner, zussen, zoon, een kleindochter, dochter van haar partner en drie vrijwilligers van de WensAmbulance op haar 70ste verjaardag.

Corrie Muns: “Zo'n 12 jaar geleden hebben, mijn partner, kleinzoon en kleindochter en ik een bezoek gebracht aan Bergen-Belsen. Ik was er in 1971 met mijn zussen en ouders ook geweest. Maar daar wilde mijn moeder niets over haar familie vertellen. Van mijn moeder hebben we nooit veel informatie gekregen. Zij wilde er nooit over praten. Het enige wat ze zei was, dat haar moeder geen onderduikers durfde te nemen. Toen het gevraagd werd was zij zwanger van mijn oom. Dat gebrek aan durf hebben ze haar altijd kwalijk genomen. Ieder verhaal heeft twee kanten en dit is maar één kant van het verhaal.

Mijn kleinzoon had veel vragen naar aanleiding van het bezoek aan Bergen-Belsen. Vragen waarop ik geen antwoord had en dat was de reden dat ik verder ben gegaan met zoeken naar de geschiedenis van de familie Stad. Ik was al een paar keer vastgelopen en heb me er toen in vastgebeten. Na het overlijden van onze moeder ben ik, samen met mijn oudste zus, de zoektocht echt aangegaan.
Mijn oma was Joods. Haar familienaam was Stad en zij kwamen uit Delfshaven. Mijn opa was niet Joods en daarom waren ze “veilig” tijdens de tweede wereldoorlog. Joël Stad, de vader van mijn oma
-Feijtje Donkersloot-Stad- had dertien broers en zussen. Velen van hen zijn nooit teruggekomen.
Via de archieven van Westerbork, Yad Vashem en allerlei zoektochten op internet hebben we toch nog heel veel kunnen achterhalen.”

“Door middel van de vier Hebreeuwse letters, die het Namenmonument omvat. En samen het woord weergeven, dat ‘In herinnering aan’ betekent, vroeg ik me vaak af, goh wie denkt er nog aan deze familieleden?

Ik heb zelf een aantal jaren in het noorden van Israël, kibboets Sde Nehemia, gewoond en mijn kinderen zijn daar geboren. Ik kon mijn draai niet vinden in Israël en ben weer teruggegaan naar Nederland.
Vooral mijn tijd in Israël zorgde voor een knoop in mijn maag tijdens de herdenkingen. Ook de verhalen van overlevenden, zette me aan het denken. Ik had altijd veel vragen maar niemand om ze aan te vragen.”

“In de zomer van 2023 zijn mijn partner, mijn zoon en zijn kinderen naar het Namenmonument geweest. 
Ik was toen al ziek en kon helaas niet mee en ook een bezoek aan Auschwitz was helaas niet meer mogelijk. Voor mijn kleindochters die in Spanje wonen hebben we de naam van Joël Stad geadopteerd. 
Ik heb het uitvoerig met hen over onze familie gehad. In Spanje leren ze een andere geschiedenis over de jaren ‘40 van de vorige eeuw.”

....................

Iedereen kan bijdragen aan het Namenmonument. Kies de manier die het beste bij u past.
Steun ons >>