Ik  ben Marianne van Embden en mijn beste vriendin is Phili Bollegraaf. We kennen elkaar al meer dan 30 jaar en ons gezin was ook heel goed bevriend met haar ouders, Barend en Joke Bollegraaf- Creveld.

Het zal 1922 geweest zijn als mijn moeder, Corrie, 18 jaar oud, in betrekking komt bij mevrouw Katoen, denkelijk toen al weduwe (ik heb moeder nooit over een echtgenoot gehoord) met twee zoontjes: Max, 5 jaar en Alfred, 4 jaar. Een klein Joods gezinnetje in de Van Musschenbroekstraat in Amsterdam.

De resultaten van mijn stamboomonderzoek bevestigde voor mij nogmaals de waanzin van deze oorlog en Holocaust.
Op het oorlogsfront stonden namelijk de vele jonge zonen van onze Amerikaanse tak lijnrecht tegen over de jonge zonen van onze Duitse tak.

Dag lieve oma en opa!
Een doodnormale zin die kleinkinderen zeggen tegen hun grootouders. Maar ook een zin die ik zelf nooit heb kunnen uitspreken, want al mijn Oma's en Opa's waren al dood toen ik geboren werd. Bij ons in de familie werden we niet zo oud werd altijd gezegd...

'De naam die ik gekozen heb is die van het zusje van mijn moeder, die in 1942 op 17-jarige leeftijd door de nazi's is vermoord. Ik heb haar naam gekozen omdat ik naar haar vernoemd ben, een naam waar je je levenslang van bewust bent.

De  naam die ik adopteer is de naam van mijn oudtante.
Mijn vader, Frits Gerzon, beschouwde haar als zijn 2e moeder.

Wij woonden tot 1943 in een halve woning met één kamer en een alkoof in de Knollendamstraat in Amsterdam. Gelukkig kregen wij in september een betere woning aangeboden in de Transvaalbuurt: Majubastraat 7 II. Een woonwijk waar aanvankelijk veel Joodse gezinnen woonden, maar waar na de razzia's veel huizen leeg stonden.

Heb de site de laatste dagen veel bezocht. Met tranen in mijn ogen de verhalen gelezen van allen die hun bijdrage geleverd hebben.

Wij hebben niemand in onze familie die kennissen, familie of vrienden hadden met een Joodse achtergrond.
Iedereen woonde op het Groningse platteland. Een gebied waar voedsel etc. volop voorhanden was.

Wat een prachtig initiatief. Als Puttenaar ben ik erg betrokken bij de gevolgen van de Puttense razzia. De laatste overlevende (van de 661 getransporteerden, kwamen er slechts 48 terug) was Jannes Priem, vorig jaar overleden. Hij was een goede vriend en was in Bergen Belsen in de tijd dat Anne Frank daar overleed.

Op 12 mei 2009 heb ik het voormalige Nazi-vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau bezocht, het wereldwijd meest bekende en beruchte symbool van terreur, genocide en de Holocaust. Van deze ‘Anus Mundi’, zoals een SS-arts het kamp ooit noemde, gaat nog immer een zekere dreiging uit. Vooral het poortgebouw van Auschwitz-Birkenau maakt op de bezoeker een lugubere indruk.

De moeder en zeven broers en zussen van mijn opa Jacob Mozes van Gelderen zijn allen omgekomen. Hij overleefde, omdat hij getrouwd was met een niet-joodse vrouw.

Wij verhuizen op 2 juni 2014 naar Zeist naar een appartement met twee balkons. Één balkon kijkt uit op het Walkartpark en in het park staat een gedenkportaal met alle namen van de weggevoerde Joodse inwoners van Zeist.
Ik ben geboren in Rotterdam op 27 december 1939 en ik heb de naam geadopteerd van Israel Benjamin Keller, geboren op 23 december 1939. Hij overleed op 23 juli 1943 in Sobibor.

Ik woon alweer ca. 18 jaar in Amerika maar kan Nederland niet vergeten.  Ik ben 20 mei 1946 in Amsterdam geboren. Mijn vader, Mozes Wessel en mijn moeder Anna Wessel, hebben de oorlog overleefd maar helaas heeft een heleboel van onze familie het niet overleefd.

Ik woon al weer zo'n 20 jaar in Amsterdam. En met veel plezier. Momenteel wonen wij met twee jonge kinderen in de Plantagebuurt, naast de Joodse synagoge, aan de Nieuwe Kerkstraat. Vandaag heb ik een naam geadopteerd: Hanna Mok-van Gelderen. Zij woonde op ons adres en is overleden in Sobibor in 1943.

Mijn moeder Elisabeth Agsteribbe kwam uit een familie met een vader en moeder met 4 kinderen waarvan 2 zusjes, 1 broertje van 7 en zijzelf.
Behalve mijn moeder die ondergedoken is geweest in Belgie, heeft niemand de oorlog overleefd.

Mijn opa is op 11 mei 1940 invalide geworden door de allereerste bom op Amsterdam op de Blauwburgwal. Door de oorlogsjaren heen heeft hij mensen gefussieerd zien worden op de Apollolaan in Amsterdam.

Zojuist heb ik de naam van Maria Eva Wiesel geadopteerd, geboren op 22/5/1934 in Budapest, gestorven in Auschwitz op 5/10/1942. Ze is geen familie van mij, maar ze is geboren in dezelfde stad, gestorven op dezelfde dag als mijn tante Anna Marie Schwartz.

Zojuist heb ik de naam Elisa Gonny Elsas geadopteerd. Zij is op 28 augustus 1927 geboren in Baarn en op 27 november1942 overleden - in de omgeving Auschwitz. 15 jaar oud was zij toen ze is overleden.

Ik heb zojuist een naam geadopteerd voor het namenmonument: Anita Marjo Benjamins, oud 2 jaar in 1942.
Marjo was in die tijd ons buurmeisje, wij woonden 2- en 3-hoog en de familie Benjamins op 1-hoog in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid.

Ik was te jong om me mijn vader te herinneren, zo ook mijn grootouders en ooms en tantes.
Wij hadden een moeder die echt niet over de oorlog kon praten, wat ik mij goed kan voorstellen. Het heeft haar leven voorgoed op een negatieve manier beïnvloed...

Wij hebben de naam van Simon Knap geadopteerd. Hij was een buurjongetje van mijn man Henk Klootwijk die in de Banierstraat woonde in Rotterdam.
Zijn zussen, vooral Aartje, speelden met hem in de straat waar mijn man toen hij 8 jaar was het gezin heeft zien wegvoeren op een ochtend.

Ik wil Levi Vlessing herdenken, het neefje van mijn echtgenoot Louis Vlessing die op 3 jarige leeftijd in Auschwitz is vermoord.

De familie SCHOTT woonde tot hun wegvoering in Den Haag op de Ruychroklaan. Wij woonden naast hen op nummer 143.
Het hele gezin werd op een slechte dag gearresteerd en later in Auschwitz vermoord. Ondergetekende was getuige van dit drama.

Vader – Fred Lankhout - wilde niet onderduiken maar heeft geprobeerd via Spanje naar Engeland te vluchten, is in Frankrijk gepakt, uit de trein naar Auschwitz gesprongen en ter plekke doodgeschoten.

Mijn naam is Alexandra Broekarts, geboren in 1971. Mijn moeder, Maria "Marietje" van der Vennen haar liefste schoolvriendinnetje was Eva "Evi" Voss, geboren 25 mei 1930. Ze was de eerste die na de familie in mijn moeders poesiealbum schreef, toen ze dat kreeg voor haar 9e verjaardag in 1940.

Het navolgende drama speelde zich af bij onze overburen in de Anna Paulownastraat nr 33 te Groningen.
Nadat de heer Israël de Haas al op transport afgevoerd was , was Froukje Polak aan de beurt.  Voor ons  jongens van rond de 6-7 jaar, die altijd op straat speelden,  was het Mevrouw de Haas niet wetend dat het zijn huishoudster was, die bij hem inwoonde.

Mijn naam is Salomon Natkiel. Mijn ouders Joseph Natkiel en Marianne Velleman zijn in Sobibor omgekomen en ook mijn opa en oma Betje Goudsmit en Salomon Natkiel en David Velleman en Rachel Wijnschenk. Mijn familie had een zakenrelatie met Janus Evers uit Eindhoven.

In Lopik is in de oorlog een meisje ondergedoken geweest. Zij was 8 jaar en was ondergedoken onder de naam Fanny. De onderduikfamillie heet De Bruyn en had een transportbedrijf.

Ik ben de kleindochter van de heer Jozeph van Cleef en wou graag het verhaal van mijn grootvader - die ik niet gekend heb – en van zijn vrouw  Agnès van Cleef-Smekens en hun dochter, mijn moeder dus, Colette van Cleef-Keymeulen met u delen.

Niet zo spectaculair, ik heb vier namen geadopteerd, ik had er wel over de honderd willen adopteren. Zo lang is de lijst met familieleden, die ergens in Europa zijn achtergebleven, het gros overigens in Auschwitz en Sobibor.

Nog steeds denk ik iedere keer als ik gemberkoek bak aan de familie de Pool. Mijn grootmoeder kreeg het recept van de moeder van Chelly de Pool. Zij was vanaf de schoolbanken de hartsvriendin van mijn moeder.

Toen ik de aanbevelingsbrief voor het Holocaust Namenmonument onder ogen kreeg, viel mijn oog op de vierde foto, waarop Peter Zwaga een foto in de hand houdt van Meijer Groenteman met vrouw en kinderen. In de oorlog was Elisabeth Groenteman bij mijn oom en tante in Bolsward ondergedoken.

Mijn gift heb ik gegeven ter herinnering aan mijn vriendinnetje en buurmeisje  HELENA SPREEKMEESTER. Zij woonde met haar ouders - zeer lieve mensen - en oudere broer in de Amsterdamse Rivierenbuurt.

Wij, de negen kleinkinderen van Anna van Duren - van Lier (1871-1937) hebben onze grootmoeder nooit gekend.
Haar drie zoons Kees, Maurits en Hans waren dol op hun ‘Moetje’. Moetje op haar beurt was erg gehecht aan haar vier broers. Er is een oude studiofoto van rond de eeuwwisseling waar ze alle vijf op staan en er zijn vooroorlogse fotoalbums en 8mm films waarin ze voorkomen.

Dit is het laatste verjaarspartijtje van mijn klasgenootje Sonny Mogendorff. Zij is de tweede van rechts. Haar broertje Bertie zit naast haar. Links van haar Tamara Groen, die nog net op tijd naar Amerika ging met haar ouders, evenals haar nichtje Myra Stein, helemaal aan de linkerkant.

Het echtpaar David en Hella Hoch verhuisde na de Eerste Wereldoorlog van Lódz (Polen) naar Enschede. David Hoch was in Enschede werkzaam als textielhandelaar.

Tijdens de razzia in Enschede op 14 en 15 september 1941 werd David Hoch door de Nazi’s opgepakt. Een groep van 106 Joodse mannen uit Enschede werd naar het concentratiekamp Mauthausen (Oostenrijk) afgevoerd.

Een gebeurtenis staat mij nog helder voor de geest.
Ik was 11 jaar en liep op het Rapenburg in Leiden.
Voor mij uit liep een jong meisje met de jodenster op haar mantel.
Zij wilde door het Van der Werffpark gaan, voor joden verboden.

Ik wil graag Alida Kropveld (1935)  adopteren, het zusje van mijn moeder. Het grote drama voor mijn opa en oma dat hun dochtertje Alida tijdens haar onderduikadres in Honselerdijk door de zoon van de slager werd verraden voor een paar gulden. Ze werd tijdens Koningendag opgepakt en naar Westerbork vervoerd. Mijn grootouders zijn haar nog achterna gereisd maar het mocht niet meer baten.

Ik heb de namen van mijn opa Hartog Sacksioni en mijn oma Mathilda (roepnaam Tilly) Sacksioni-Perel geadopteerd. Ik heb mijn opa en oma nooit gekend. Wat had ik ze graag willen leren kennen en wat had ik graag door ze verwend willen worden.

Graag adopteer ik 3 namenmonumentnamen. 2 Namen namens mijn beide (overleden) ouders, destijds actief in het verzet (mijn vaders tekentalent was hem behulpzaam bij het vervalsen van (o.a.) persoonsbewijzen waardoor onderduikers, o.a. dat kleine Joodse meisje van toen (haar naam hoeft gelukkig niet op het monument) konden overleven.